Galixfera.com o portal galego de información e servicios

Política e futuro

Etiquetado en : Política
Publicado: 01-09-2013
|

1.- A política como a arte do posible. A arte de facer posible o necesario. A arte, mesmo, de lograr o necesario que se cría imposible de conseguir... Hai pouco comentaba por esa ferramenta de comunicación que é o Facebook, que "a política é a que fai que as rúas sexan como sexan e estean onde están, que os nosos fillos estuden tales ou cuales cousas nas escolas e mesmo que haxa escolas, a política é a que determina as horas que estarás no traballo e o que cobrarás por iso e mesmo que haxa traballos remunerados ou escravos, a política non fai que saia o sol, pero determina o xeito en que vas vivir baixo el. [...] todo recibímolo dende o noso ámbito, e o noso ámbito en sociedade, faise dende a política.”

A política estrutura as nosas sociedades, eses conxuntos de persoas vivindo baixo unhas condicións similares. Condicións similares que son creadas mediante a política segundo as nosas necesidades, ata diría, nun proceso dialéctico sen tregua entre todos e cada un dos individuos que viven baixo unha mesma estrutura social. Todos formamos parte da política e somos parte activa, é imposible a pasividade en política, todas as nosas accións influirán na estrutura social na que nos desenvolvemos. Somos Homo politicus en canto nos establecemos nunha sociedade. A día de hoxe conseguiron que sintamos que a política sexa algo afastado e que non nos compete, e que pensemos que delegamos o noso poder para cambiar as nosas sociedades en certos grupos de persoas, cando en realidade o noso poder en política é indelegable, non é algo que se poida transferir, é inmanente a cada acto realizado, todo acto é político, o que cedemos é o noso poder executivo non o noso poder político, o poder executivo centralizámolo e desentendémonos do noso poder executor para cambiar o noso ámbito, e sometémonos e facémonos submisos e todo aceptámolo ata puntos nos que xa está a nosa supervivencia en xogo. Participar na política vai moito máis alá de votar a un partido político, de acudir ás manifestacións que convocan os sindicatos ou certos colectivos, de facer folgas, de reclamar e delegar noutros para que nos dean o que consideramos que nos é necesario. Toda acción realizada en sociedade é un acto político repercutindo no noso ámbito, na nosa estrutura social. A cuestión está en entender que todo o que facemos inflúe en toda a estrutura social na cal estamos inmersos. Hai que darlle identidade e peso ás nosas accións para que se encamiñen a lograr as nosas necesidades, temos todo o poder de cambiar o que desexemos, o que non significa que o logremos, é, como dicía, unha dialéctica constante, unha loita de identidades buscando satisfacer as necesidades de cada persoa, é pura política, pura vida en sociedade.

2.- O futuro

Cara a onde nos estamos a dirixir? Non teño a menor idea, para ser sinceros. Pola miña banda, sobre todo, estiven a pensar en que a situación que agora estamos a vivir se di económica, monetaria, de débeda, de bancos, de diñeiro. E pensei por un instante que acontecería se todo o diñeiro desaparecese. E díxenme, non pasaría nada: O diñeiro non move máquinas, móveas o combustible, a electricidade, os motores. O diñeiro non se come. Non se bebe. Non se respira. O diñeiro non me dá a froita cando vou ao mercado, dáma o froiteiro. Tampouco hai árbores de diñeiro, hai os froiteiros. E régaos a chuvia ou a auga que lle proporcionamos nós. O diñeiro non fabrica roupa, fano as persoas, con toda a industria, toda a tecnoloxía que hai detrás, roupa que logo vestirá tamén o froiteiro que me deu a froita. O diñeiro non cura enfermidades, fano os médicos e a investigación, as persoas e os nosos saberes. O diñeiro tampouco escribe libros, facémolo nós, e leranos os médicos, froiteiros, investigadores e panadeiros porque llelos dará un libreiro. O diñeiro non organiza sociedades, fano as persoas. Non sei, tampouco fai falta que me estenda moito con isto, enténdese de sobra que o único que move o diñeiro: é nada: é a nós... Non teño nin pajolera idea de política nin de economía nin similares, polo menos, desa política e esa economía e eses similares que hoxe nos moven. Pero teño claro que o noso futuro, pasa polas nosas mans, e non polas mans do diñeiro, o capital, o euro, o dólar, porque as súas mans son as nosas. Ogallá todo isto derive nunha gran guerra, pero unha do pensamento, onde a única vítima sexa o noso xeito actual de someternos.

Todo isto soa redemagógico. Seino. Pero é o único que son capaz de achegar, o único que sinto agora mesmo, respecto ao noso futuro. Sinto que estamos sometidos, dun xeito bestial, a esta actual sociedade capitalista. O diñeiro é o que basicamente nos move, fai que cada mañá espertemos apagando o espertador e saiamos a facer o que nos toque, para cobrar a final de mes. Fai que o desexemos para poder cumprir outros desexos, para pagar os nosos fogares, as nosas comidas, as nosas roupas. O diñeiro, a día de hoxe, é o noso maior impulso e a nosa principal guillotina, porque por telo, nos sometemos ao imposto. Algo ten que cambiar, con urxencia, no noso interior. Ou talvez non? Talvez é que somos así e así querémolo, a día de hoxe? Talvez é que algunhas persoas necesitamos someternos porque somos incapaces de formularnos o noso futuro e o noso xeito de vivir, porque igual que o froiteiro dáme a froita, o político dáme unha estrutura social e o diñeiro dáme a posibilidade de moverme nela? Porque o noso futuro é ese que chegará dentro de cinco segundos e tamén o que chegará dentro de vinte anos, e non sabemos que facer con el, a maioría de nós, salvo deixarnos levar, cada un coa súa vida establecida, coa moeda de cambio mediante, cos nosos berros polas rúas e os nosos bicos nos nosos fogares. (E non fun capaz de poñer as nosas rúas.) Talvez así o sexa, polo menos eu, dende logo, non teño nin idea de que facer para que os que agora nos gobernan, o fagan doutro xeito... e cando digo fágano, xa estou a aceptar a miña submisión a cambio de estabilidade. (Non vos acaba de vir á mente o feudalismo con isto de submisión a cambio de... seguridade?) Dos artigos que escribín, este é sen dúbida o que máis me está a custar.

Teño tantos pensamentos que se contradín entre si que nin mo creo.

O certo é, tamén, que ningún sistema político dura sempre, que este sistema, como tantos outros, dentro duns anos, será outro diferente, e que haberá persoas que dirixirán o cambio e outras que se deixarán dirixir, e outras que influirán nos que dirixen, e outras nos sometidos todo retroalimentar se.
Porque agora mesmo, a min, o único que se me acontece para a xente da pé, é sacar o diñeiro dos bancos e ver que sucede... E por que facelo? Que formular despois? Que desexamos? Que nos move? Que queremos facer da nosa vida?

A impotencia que sento agora mesmo só sábeno os meus dedos incapaces de teclear máis.
Pareime un anaco. Fumei un cigarro na terraza, volvín dentro e pensei: Que é o que move a esas persoas que non necesitan diñeiro porque xa o teñen? E entender que cada vez que digo o de que nos move, me refiro a ir cara ao futuro, ás nosas accións e pensamentos, que son os que nos conducen nun xeito ou outra a través do tempo, cara ao futuro sempre no futuro sempre? E entón que os move a eles? Que futuro imaxinará alguén que xa non necesita traballar por obriga monetaria?
Síntome agora mesmo realmente ignorante. E non por esta pregunta absurda, senón por só ser capaz de ter esta pregunta.
Que facer para que o tempo transcorra segundo os nosos desexos?
Que facer para que o tempo transcorra segundo os nosos desexos se apenas entendemos os nosos desexos?
Que vida queremos, sabémolo? Por que non o sabemos? Como des apegar os de todo o recibido, da nosa estrutura mental vinda do exterior e modelada a duras penas en noso pensar? E cando digo do exterior, refírome en gran parte a ese exterior que recibimos coa finalidade de moldearnos cara a un lado ou cara ao outro para manexarnos socialmente cara a un lado ou cara ao outro.
E cando digo noso, sempre me refiro a min o primeiro, que despois cada vida é un universo, a verdade, e non sei que sentiredes en realidade, ás veces sinto verdadeira distancia co meu exterior, e talvez ese é un dos problemas: a falta de empatía co pensar e o sufrimento alleo a un, o cal lévanos a lugares comúns para entendernos, aos poucos lugares comúns das nosas vidas que enriba case sempre veñen marcados externamente, e a obviar todo o demais que nos podería enriquecer.

Penso no libro 1984.

Séntome bóla de billar.

Síntome mal por non saber ter respostas e só preguntas que non sei que coño de respostas buscan e que poden achegar a quen as lea.

En que sociedade queremos vivir? E por que quereriamos vivir en tal sociedade pensada?

Será sempre o home un lobo para o home? E por que isto sempre se entende como "malo"? "Malo" só para o que é comido? O que come o outro pensará igual?

Penso en Nietzsche. Penso en Schopenhauer.

Creo que non me acheguei nin o máis mínimo á tecla adecuada para meditar sobre
o meu futuro.

Que futuro nos espera?

Que futuro poderemos construír?
Rubén Darío Fernández
Rubén Darío Fernández
Rubén Darío Fernández (Madrid, 1978) Biólogo y Doctor en Neurociencias. Escritor, editor y director de Revista Excodra y Excodra Editorial. Ha publicado la novela Puzzle -Alma ha muerto- (Ediciones Atlantis, 2006) y la colección de narrativas breves Excodra -Homenaje a lo maldito- (Excodra Editorial, 2013), entre otros textos. Organiza en Barcelona las Jams de Poesía Embriáguense y actúa en la compañía Teatro Excodra.